ສາວເສີບຫ້າງປະຕູໄຊ

ເລື່ອງສຽວ ສາວເສີບຫ້າງປະຕູໄຊ

“ນ້ອງຄຣັບ ນ້ຳເປົ່າຂວດນຶ່ງ.” ເສີຍງທຸ້ມນັ້ນດັງຂຶ້ນຈາກໂຕະມຸມໃນຮ້ານກະເພົາເລັກໆ ທີ່ຂ້ອຍເຮັດວຽກຢູ່. ຫ້າງເກົ່າຕຶກນີ້ເປີດມານານຕັ້ງແຕ່ຍຸກ 30 ກວ່າແລ້ວ. ແອຣ໌ບໍ່ເຢັນ. ພັດລົມເພດານຫຼິ້ນເອື້ອຍໆ. ກິ່ນນ້ຳສົ້ມຄວັນໄມ້ປົນກິ່ນທອດມັນ. ຂ້ອຍຍົກນ້ຳໄປສົ່ງ. ມືບາງໆ ຂອງເຂົາຈັບແກ້ວໄວ້. ພ້ອມສາຍຕາທີ່ມອງຂ້ອຍຕັ້ງແຕ່ຫົວຈົນຖີງຕີນ.

ເຂົາຜົມຍາວປະບ່າ. ໄວ້ຫນວດເຄຣາແກໆ. ເສື້ອຍືດຄໍກວ້າງສີດຳ. ກະໂປງຍີນສ໌ຂາດ. ເບິ່ງອາຍຸປະມານ 25-26 ປີ. ທ່າທາງເຫມືອນຄົນເມືອງເໜືອທີ່ກັບມາເຢີຍມບ້ານ ປະມານນັ້ນ. ຂ້ອຍຮີບກົ້ມໜ້າກັບມາເຂົ້າແທ່ນຕັດເສີ້ຍ. ຫົວໃຈເຕັ້ນແຮງແບບບໍ່ຮູ້ສາເຫດ.

ຮ້ານຂອງປ້າແຕນຢູ່ຊັ້ນລຸ່ມສຸດຂອງຫ້າງ. ຢູ່ຕົງຂ້າມກັບຮ້ານຂາຍຮອງເທົ້າຜ້າໃບແບຣນດ໌ເກົາຫຼີປອມ. ປົກກະຕິຄົນແຖວນີ້ຈະຮູ້ຈັກກັນຫມົດ. ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍເຫັນຜູ້ຊາຍຄົນນີ້ມາກ່ອນ. ເພື່ອນຮ່ວມຮ້ານອີກຄົນຄືເຈີຍບ. ສາວອີສານທີ່ພຶ່ງຍ້າຍມາຈາກຮ້ອຍເອັດ. ເຘອກະຊິບ “ຄົນນັ້ນໜ້າຕາເຂັ້ມດີເນາະ. ຫມອນຂອນແກ່ນບ້ານເຮົາເຄົ້າບໍ່ໄດ້ແນວນີ້.”

ລອບບ່າຍຄົນບາງຕາ. ເສີຍງຈານຊາມກະທົບກັນເບົາໆ ດັງສະຫຼັບກັບເສີຍງເປີດຂວດນ້ຳອັດລົມ. ເຂົາສັ່ງກະເພົານ້ຳໃສເພີ່ມອີກຊາມ. ຄັ້ງນີ້ຂ້ອຍຕ້ອງເດີນໄປຮັບອໍເດີທີ່ໂຕະ. “ເອົາເສີ້ນເລັກໃສ່ລູກຊິ້ນປາ. ບໍ່ເອົາຖົ່ວງອກຄຣັບ.” ພູດແລ້ວຍິ້ມ. ຟັນຂາວ. ສບຕາຂ້ອຍນິ່ງຈົນແທບບໍ່ກະພິບ.

ຂ້ອຍຂຽນອໍເດີລົງກະດາດຊຳລະ. ມືສັ່ນ. ເຂົາເອີຍຊື່ຕົນເອງ “ຊື່ປ້ອງນະຄຣັບ. ນ້ອງຊື່ຫຍັງ?” ເສີຍງອ່ອນໂຍນ. ແຕ່ແຝງອຳນາດບາງຢ່າງ. ຂ້ອຍບອກຊື່ຕົນເອງ. ແລ້ວຮີບເດີນຫີນໄປທີ່ຄົວ. ປ້າແຕນກຳລັງຕົ້ມເສີ້ນ. ຫັນມາຖາມ “ຄົນນັ້ນມັນມາຈີບຫຼານຫຼື?” ຂ້ອຍສ່າຍຫນ້າ. ແຕ່ໜ້າຮ້ອນຜ່າວຕັ້ງແຕ່ລຳຄໍໄປຮອດໃບຫູ.

ຜ່ານໄປເກືອບຊົ່ວໂມງ ເຂາຍັງບໍ່ໄປອີກ. ນັ່ງດູດບຸຫລີຢູ່ໜ້າຮ້ານ. ມອງອອກໄປນອກປະຕູເລື່ອນທີ່ເປັນຮອຍຂີດຂ່ວນ. ຈ້ອງປ້າຍໄຟນີອອນທີ່ກະພິບເປັນຈັງຫວະ ແລ້ວຫັນມາມອງຂ້ອຍເປັນລະຍະ. ບັນຍາກາດໃນຫ້າງເກົ່າຕຶກເລີ່ມມືດລົງ ເພາະແສງແດດຍາມບ່າຍສ່ງບໍ່ຮອດ. ພັດລົມເພດານຍັງຫຼິ້ນ. ຊ່າງຕັດຜົມຝັ່ງຕົງຂ້າມປິດຮ້ານແລ້ວ.

ເຈີຍບບອກ “ເດີຍພີ່ໄປຊື້ຂະນົມກ່ອນນະ. ຝາກຮ້ານຫນ່ອຍ.” ແລ້ວກໍ່ຫາຍໄປ. ເຫຼືອຂ້ອຍກັບປ້າແຕນທີ່ກຳລັງນອນຫຼັບຢູ່ບົນມ້ານັ່ງຫຼັງເຄົາເຕີ. ເສີຍງກຣອນເບົາໆ ດັງສະຫຼັບກັບເສີຍງລົດມໍເຕີໄຊຄ໌ຂ້າງນອກ. ໂຕະຂອງເຂາຍັງມີຄົນນັ່ງ. ຂ້ອຍເດີນໄປເກັບຈານ. ເຂາຈັບຂໍ້ມືຂ້ອຍເບົາໆ “ນ້ອງຄຣັບ. ມີຫຍັງໃຫ້ພີ່ຊ່ວຍບໍ່? ມື້ນີ້ເບິ່ງນ້ອງເມື່ອຍໆ.”

ຂ້ອຍສະດຸ້ງ ແຕ່ບໍ່ຊັກມືກັບ. ເພາະສຳຜັດອຸ່ນໆ ຈາກຝ່າມືຂອງເຂົາ ເຮັດໃຫ້ໃກເຕັ້ນບໍ່ເປັນຈັງຫວະ. “ບໍ່ເປັນຫຍັງຄ່າ. ພີ່ປ້ອງ. ຫນູໂອເຄ.” ເສີຍງຕົນເອງເບົາລົງຈົນແທບບໍ່ໄດ້ຍິນ. ເຂາປ່ອຍມື. ແຕ່ສາຍຕາຍັງຈ້ອງ. ເຫມືອນລໍຖ້າຫຍັງບາງຢ່າງ.

ນາທີນັ້ນຂ້ອຍຮູ້ສຶກຖຶງຄວາມຕ້ອງການບາງຢ່າງທີ່ຄ້າງຄາໃນອົກ. ມັນເປັນອາລົມທີ່ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍເຈີມາກ່ອນໃນຊີວິດວັຍ 24 ປີ ທີ່ເຮັດວຽກຫາເລີ້ງຕົນເອງຕັ້ງແຕ່ຮຽນຈົບ ມ.6. ເສື້ອຟ້າຂອງຂ້ອຍຮັດຮູບ ເພາະເຫື່ອຊຸ່ມ. ຮອກແຮກເລີ່ມເປີຍ. ເຂາລຸກຂຶ້ນຢືນ. ເດີນມາທີ່ເຄົາເຕີຊຳລະເງິນ. ຫຍິບທະນຸບັດຮ້ອຍບາດວາງ. ແລ້ວພູດເສີຍງແຜ່ “ນ້ອງເລີກກີ່ໂມງຄຣັບ?”

“ສອງທຸ່ມຄ່າ.” ຂ້ອຍຕອບໂດຍບໍ່ທັນຄິດ. ເຂາພຍັກຫນ້າແລ້ວເດີນອອກໄປ. ມືລ້ວງກະເປົາ. ຫຼັງກວ້າງທ່າມກາງແສງສະລວງຂອງຫ້າງເກົ່າ.

ຂ້ອຍນັ່ງລົງທີ່ເກົ້າອີ້ພລາສຕິກ. ໃຍັງບໍ່ສງົບ. ປ້າແຕນຕື່ນຂຶ້ນມາຖາມວ່າຈະກັບຫຼືຍັງ. ຂ້ອຍບອກອີກສອງຊົ່ວໂມງ. ປ້າຍິ້ມແລ້ວບອກໃຫ້ເກັບເງິນໃສ່ລິ້ນຊັກກ່ອນກັບ. ຕອນນີ້ຮ້ານວ່າງແລ້ວ. ມີແຕ່ຂ້ອຍກັບແມວລາຍສະລິດທີ່ນອນຂົດຢູ່ໜ້າຮ້ານ.

ສອງທຸ່ມຕົງ. ຂ້ອຍປິດປະຕູກະຈົກ. ເຫຼືອບໄປເຫັນເງົາຄົນນັ່ງຢູ່ທີ່ມ້ານັ່ງໜ້າລິຟຕ໌ເກົ່າທີ່ບໍ່ມີໃຜໃຊ້. ເປັນຜູ້ຊາຍຄົນເດີມ. ເຂາລຸກຂຶ້ນເດີນຕົງມາ. “ກັບກັນໄຫມຄຣັບ. ຜົມຢູ່ຊອຍຫຼັງວັດ.” ຂ້ອຍພຍັກຫນ້າໂດຍບໍ່ຖາມເຫດຜົນໃດໆ.

ເດີນອອກຈາກຫ້າງເກົ່າຕຶກສູ່ຖະໜົນທີ່ເງົຽບ ເພາະຮ້ານປິດກັນຫມົດແລ້ວ. ຕະເກຽງໄຟຟ້າສ່ອງສະຫວ່າງເປັນທາງຍາວ. ເຂາເດີນຊິດ. ມືຊ້າຍແຕະອ້ວຂ້ອຍເບົາໆ. “ນ້ອງບໍ່ກັວພີ່ຫຼືເປົ່າ?” “ບໍ່ກັວຄ່າ.” ຂ້ອຍຕອບ. ທັງທີ່ຈິງກັວ ແຕ່ກໍ່ຢາກຮູ້.

ຫ້ອງເຊົ່າຂອງເຂາຢູ່ຕຶກແຖວສອງຊັ້ນແຖວຫຼັງວັດ. ເສີຍງສຸນັດເຫ່າເປັນລະຍະ. ບັນໄດໄມ້ລັ່ນເອີ້ຍດອ໊າດ ເມື່ອເດີນຂຶ້ນໄປຊັ້ນເທິງ. ປະຕູຫ້ອງເປີດອອກ. ເຜົຍໃຫ້ເຫັນເຕີງບາງໆ. ກອງເສື້ອຜ້າກັບຫນັງສືປົກເກົ່າ. ເຂາຕົ້ມນ້ຳໃຫ້. ຂ້ອຍນັ່ງບົນຂອບເຕີງ. ມືກຸມແກ້ວນ້ຳຮ້ອນ.

ເຂານັ່ງຕົງຂ້າມ. ຈ້ອງມອງຕາບໍ່ກະພິບ. ແລ້ວຖາມຕົງໆ “ຄືນນີ້ຢູ່ກັບພີ່ໄດ້ບໍ່?” ຂ້ອຍກົ້ມໜ້າ. ນິ້ວມືເກົາຂອບແກ້ວແໜ່ນ. ເສີຍງໃນຫົວດັງອື່. ທັງຢາກແລະກັວປົນກັນ. ແຕ່ມືຂ້ອຍກັບວາງແກ້ວລົງ. ແລ້ວຄ່ອຍໆ ຍື່ນໄປຫາເຂົາ.

ເຂາຈັບມືຂ້ອຍໄວ້. ກົດລົງບົນຂາທີ່ແຂງແຮງ. ລົມຫາຍໃຈເລີ່ມຕິດຂັດ. ຄວາມເງົຽບນອກຈາກເສີຍງພັດລົມກັບຫົວໃຈທີ່ກະໜ່ຳ. ຂ້ອຍເງົ້າຫນ້າຂຶ້ນສບຕາ. ຂອບປາກເຂົາເກືອບແຕະແກ້ມ. “ພີ່ຈະບໍ່ຮີບ.” ກະຊິບເບົາໆ ເຫມືອນສາຍນ້ຳໃນລຳທາງຫນ້າຝົນ.

ມືອີກຂ້າງເຂົາລູບແຜ່ນຫຼັງຂ້ອຍຜ່ານເສື້ອຟ້າບາງໆ. ປາຍນິ້ວສະກິດຕະຂໍເສື້ອໃນດ້ານຫຼັງ. ແກ້ມຂອງຂ້ອຍຮ້ອນຜ່າວ ຈົນຮູ້ສຶກໄດ້ຖຶງຄື້ນຄວາມຮ້ອນທີ່ແຜ່ຊ່ານລົງສູ່ທ້ອງນ້ອຍ. ຄວາມສຽວວາບເລີ່ມແລ່ນຈາກປາຍເທົ້າຂຶ້ນມາຈົນໃຕ້ຮາວນໍ້າ. ເຂາປົດກະດຸມເມັດທຳອິດບົນເສື້ອຂ້ອຍຊ້າໆ. ທັງທີ່ມືເຂາກໍ່ສັ່ນສະທ້ານເຊັ່ນກັນ.

ຄືນນີ້ຈະຍາວນານ. ຂ້ອຍຮູ້ດີ.

ເສື້ອຟ້າສີອ່ອນຖືກປົດຈົນໝົດກະດຸມ. ມືໜາຂອງເຂົາສອດເຂົ້າໄປໃຕ້ເສື້ອກລ້າມຕົວບາງທີ່ຂ້ອຍໃສ່ຢູ່. ຂ້ອຍແທບຈະກັ່ນຫາຍໃຈ ເມື່ອປາຍນິ້ວຂອງເຂາກະທັດໄປຕາມຊາຍໂຄງ. ລາກຍາວມາຈົນຮອດຊ່ວງທ້ອງນ້ອຍທີ່ເລີ່ມເກຣັງ.

“ພີ່…” ເສີຍງຂ້ອຍສັ່ນ. ມືທັງສອງຂ້າງຈັບໄຫລ່ເຂົາໄວ້ແໜ່ນ. ບໍ່ຮູ້ວ່າຈະດັນອອກຫຼືດຶງເຂົ້າມາໃກ້ກວ່ານີ້.

ເຂາບໍ່ພູດຫຍັງ. ເພຽງແຕ່ກົ້ມລົງຈູບທີ່ໄຫປລາຮ້າ. ແຜ່ເບົາຈົນຂົນລຸກຊູ່. ໜ້າຂອງຂ້ອຍຮ້ອນຜ່າວ. ຮູ້ສຶກໄດ້ຖຶງຄື້ນຄວາມຮ້ອນທີ່ແລ່ນຈາກເອກລົງສູ່ທ້ອງນ້ອຍ. ມັນເລີ່ມຊຸ່ມລະຫວ່າງຂາແລ້ວ.

“ເດີຍຂ້ອຍປິດປະຕູ.” ຂ້ອຍກະຊິບ. ແລ້ວຄລານຂ້າມຕັກເຂົາໄປປິດປະຕູຫ້ອງພັກຫຼັງຮ້ານດ້ວຍມືທີ່ສັ່ນເທົາ. ກົນປະຕູໄມ້ດັງຄລິກ. ເຂາລຸກຂຶ້ນເດີນມາຈັບອ້ວຂ້ອຍຈາກດ້ານຫຼັງ. ຊຸກຈມູກທີ່ຕົ້ນຄໍ. ສູດກິ່ນເຫມືອນຄົນກຳລັງເມົາ.

“ຫອມຈັງ.” ເສີຍງເຂົາທຸ້ມລຶກ. ປາຍລິ້ນແຕະໃບຫູຂ້ອຍແຜ່ເບົາ. ຂາສອງຂ້າງຂອງຂ້ອຍແທບຈະຢືນໄມ່ອຢູ່. ມືທີ່ຈັບຂອບປະຕູເລີ່ມເກຣັງ. ຕ້ອງຫັນກັບມາສບຕາເຂົາໃນຄວາມມືດສະລວງຂອງຫ້ອງທີ່ມີແຕ່ແສງຈາກປ່ອງຢ້ຽມເລັກ.

ຂ້ອຍຄວ້າຫມາບທີ່ຂອບກະໂປງຍີນສ໌ຂອງເຂົາ. ແລ້ວດຶງລົງຊ້າໆ. ເຂັມຂັດຫນັງສີດຳຫຼຸດອອກດ້ວຍມືທີ່ໄຮ້ປະສົບການ. ເສີຍງລົມຫາຍໃຈຂອງເຂາຖີຂຶ້ນຕາມລຳດັບ. ກະໂປງຍີນສ໌ຫຼຸດລົງມາກອງທີ່ຂໍ້ເທົ້າ. ຂ້າງໃນມີແຕ່ກະໂປງໃນສີເທົາເຂັ້ມທີ່ຕຶງແໜ່ນ ຈົນເຫັນຮອຍນູນຊັດເຈນ.

ເລືອດສູບຉີດໄປທີ່ແກ້ມແລະທ້ອງນ້ອຍຂອງຂ້ອຍ. ເກີດເປັນຄວາມສຽວວາບທີ່ແລ່ນຂຶ້ນມາຈົນຮອດປາຍມື. ຂ້ອຍຄ່ອຍໆ ຍ່ອຍຕົວລົງ. ແລ້ວໃຊ້ຫຼັງມືລູບໄລ້ໄປຕາມຕົ້ນຂາດ້ານໃນທີ່ກຳຍຳ. ຜິວຂອງເຂາອຸ່ນແລະແໜ່ນ. ຂນຂາເປັນເສັ້ນລະອຽດສຳຜັດປາຍນິ້ວຂອງຂ້ອຍ.

ເຂາຄວ້າຂໍ້ມືຂ້ອຍຂຶ້ນມາ. ແລ້ວດຶງໃຫ້ຢືນ. ມືອີກຂ້າງສອດເຂົ້າໃຕ້ກະໂປງສັ້ນຂອງຊຸດພະນັກງານ. ປາຍນິ້ວແຕະຂອບກະໂປງໃນຜ້າຝ້າຍທີ່ເລີ່ມຊຸ່ມໂຊກ. ຂ້ອຍເອງກໍ່ບໍ່ຄິດວ່າຈະຊຸ່ມຂະໜາດນີ້. ເພຽງແຕ່ຖືກສຳຜັດກໍ່ແທບຈະທຸລົດ.

“ພີ່… ເຊີນເລີຍ.” ຂ້ອຍກະຊິບຂ້າງຫູເຂົາ. ເປັນຄຳທີ່ກ້າພູດອອກໄປ ທັງທີ່ໜ້າແດງກຳ່ານ.

ເຂາອຸ້ມຂ້ອຍໄປວາງບນເຕີງແຄບໆ ທີ່ມີແຕ່ເສື່ອພລາສຕິກປູທັບຟູກ. ຄ່ອຍໆ ຖອດກະໂປງກັບກະໂປງໃນຂອງຂ້ອຍອອກ. ທິ້ງໃຫ້ເຫຼືອແຕ່ເສື້ອກລ້າມຕົວດຽວທີ່ພັບຂຶ້ນມາຈົນຮອດຮາວນໍ້າ. ຕອນນີ້ຂ້ອຍເປົ່າໂລ່ນທ່ອນລຸ່ນເຕັມຕົວ. ຄວາມຮູ້ສຶກເປີດເປົ່າໂລ່ນປົນກັບຄວາມກັວແລະຄວາມໃຄ່ ເຮັດໃຫ້ຮ່າງກາຍສັ່ນສະທ້ານ.

ເຂາຢືນມອງຂ້ອຍຢູ່ພັກໃຫຍ່. ໃນແສງສະລວງ ຂ້ອຍເຫັນກະແສ່ຂອງເຂາທີ່ຕັ້ງຊັນແຂງແຮງ. ຍາວພໍຄວາມ. ຫົວມັນເປັນມັນເງົາໃນທີ່ມືດ. ຂ້ອຍເອື້ອມມືໄປຈັບມັນ. ສຳຜັດທີ່ຮ້ອນແລະຕຶງ. ກະແສ່ມີເສັ້ນເລືອດນູນແຕະປາຍມື. ເຂາສູດລົມຫາຍໃຈເຮືອກໃຫຍ່. ແລ້ວກົ້ມລົງມາຈູບທີ່ທ້ອງຂອງຂ້ອຍ. ລາກຈູບລົງຕ່ຳເລື້ອຍໆ.

ເມື່ອປາຍລິ້ນຂອງເຂາແຕະທີ່ປາກຫີງຂອງຂ້ອຍ ຂ້ອຍຖຶງກັບສະດຸ້ງທັ່ງຕົວ. ມັນເປັນຈັງຫວະທີ່ຊ້າແລະແຜ່ເບົາ. ເຫມືອນແລ່ເນື້ອປາ. ລິ້ນຂອງເຂາກວາດໄປຕາມຮ່ອງ ແລ້ວຫຍຸດທີ່ເມັດນ້ອຍໆ ທີ່ກຳລັງບານເຕັມທີ່. ຂ້ອຍກັດຂອບປາກຕົນເອງແໜ່ນ ກັ່ນເສີຍງຄຣາງ. ແຕ່ກໍ່ກັ່ນບໍ່ໄຫວ ເມື່ອເຂາດູດເບົາໆ.

“ອື້… ພີ່…” ເສີຍງຄຣາງຫຼຸດອອກມາເປັນຈັງຫວະກັບລິ້ນຂອງເຂົາ. ຮ່າງຂອງຂ້ອຍໂຍກຕາມແຮງດູດໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ມືຂ້າງໜຶ່ງຈິກຫົວເຂົາ. ອີກຂ້າງກຸມທ້າຍທອຍເຂົາໄວ້ແໜ່ນ. ຄວາມສຽວແລ່ນຈາກປາຍເສັ້ນປະສາດທຸກຈຸດທີ່ລິ້ນຂອງເຂາກະທຳ.

ເຂາຂະຍັບຂຶ້ນມາ ແລ້ວຈອປາຍກະແສ່ທີ່ຊ່ອງທາງເຂົ້າ. ຂ້ອຍມອງໜ້າເຂົາໃນຄວາມມືດ. ເຫັນດວງຕາທີ່ວາວວາບດ້ວຍຄວາມຕ້ອງການ. ເຂາຄ່ອຍໆ ດັນຫົວກະແສ່ເຂົ້າໄປຊ້າໆ ລຶກເຂົ້າທີລະນ້ອຍ. ຂ້ອຍກັ່ນຫາຍໃຈ. ຜະໜັງຊ່ອງຄອດບີບຮັດຮັບການສອດໃສ່ທີ່ແໜ່ນແລະຮ້ອນ.

“ອ້າ… ພີ່ຄັບ…” ເສີຍງຂ້ອຍແທບຈະແຫຼກສະລາຍ ເມື່ອເຂາສອດເຂົ້າໄປຈົນສຸດ. ຄວາມຮູ້ສຶກແໜ່ນແລະເຕັມຄັ້ງດຽວ ເຮັດໃຫ້ຫຼັງຂອງຂ້ອຍແອ່ນຮັບ. ຫົວນົມທີ່ເສີດສີກັບເນື້ອຕົວຂອງເຂາ ເຮັດໃຫ້ທັງຕົວຍິ່ງໄວຕໍ່ສຳຜັດ.

ເຂາເລີ່ມຂະຍັບເຂົ້າອອກຊ້າໆ. ຈັງຫວະສະໝ່ຳເສມີ. ກະແສ່ຂອງເຂາລູບຜ່ານຜະໜັງດ້ານໃນທຸກຄັ້ງທີ່ດັນເຂົ້າມາ. ຂ້ອຍຂັດຂາທັງສອງຂ້າງໄວ້ທີ່ອ້ວຂອງເຂົາ. ປ່ອຍໃຫ້ເຂາກະແທກເຂົ້າໃສ່ທີ່ຫຍັ່ງລຶກ. ເສີຍງເນື້ອກະແທກເນື້ອດັງກຶ່ງໃນຫ້ອງນ້ອຍ. ປົນກັບເສີຍງຄຣາງແລະລົມຫາຍໃຈຫອບຖີ.

“ຂ້ອຍ… ໃກ້ແລ້ວພີ່…” ຂ້ອຍບອກເຂາ ເມື່ອຄວາມຮູ້ສຶກຈຸກເສີຍດເລີ່ມລວມຕົວທີ່ທ້ອງນ້ອຍ. ເຂາບໍ່ເລັ່ງ. ເພຽງແຕ່ປ່ຽນຈັງຫວະໃຫ້ໄວຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ. ຂະຍັບຢ່າງໜັກໜ່ວງແຕ່ບໍ່ຮຸນແຮງຈົນເຈັບ. ຮ່າງຂອງຂ້ອຍເລີ່ມໂຍກຕາມມັນໂດຍອັດຕະໂນມັດ.

ແລ້ວມັນກໍ່ມາຮອດ. ເມື່ອເຂາກະແທກເຂົ້າໃສ່ຄັ້ງໜຶ່ງຕົງຈຸດທີ່ຖືກ. ຄວາມສຽວວາບກໍ່ພຸ່ງພລ່ານຈາກທ້ອງນ້ອຍແຜ່ໄປທັ່ງຮ່າງ. ຂ້ອຍຮ້ອງອອກມາເສີຍງດັງ. ກັດໄຫລ່ເຂົາໄວ້ແໜ່ນ ຂະນະທີ່ຮ່າງກາຍບີບຮັດກະແສ່ຂອງເຂາຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າ. ຕາມດ້ວຍຄື້ນຄວາມຮ້ອນທີ່ຖາໂຖມບໍ່ຂາດສາຍ.

ເຂາກໍ່ຮອດຈຸດແຕກເຊັ່ນກັນ. ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍຍັງບີບຮັດຕົວເຂົາຢູ່. ເຂາກະແທກເຂົ້າລຶກອີກສອງສາມທີ. ແລ້ວປ່ອຍນ້ຳໃນຕົວຂ້ອຍ. ຮ້ອນຜ່າວຈົນກະຕຸ້ນໃຫ້ຮ່າງກາຍຂອງຂ້ອຍໄຫຼຕາມອີກຮອບ. ເສີຍງຄຣາງຕ່ຳໆ ຂອງເຂາປະປົນກັບເສີຍງຄຣາງແຫຼມຂອງຂ້ອຍໃນຫ້ອງທີ່ບໍ່ມີໃຜໄດ້ຍິນ.

ຫຼັງເສື່ອດຫົວ ເຂາຍັງບໍ່ຖອນຕົວອອກ. ນອນທັບຂ້ອຍເບົາໆ. ຫນ້າຜາກຊົນຫນ້າຜາກ. ລົມຫາຍໃຈຂອງທັງຄູ່ຍັງບໍ່ເປັນຈັງຫວະ. ຂ້ອຍຊຸກຫນ້າກັບຊອກຄໍເຂົາ. ໄດ້ກິ່ນເຫື່ອແລະກິ່ນກັຍທີ່ຄຸ້ນເຄີຍຈາກການເຈອກັນທຸກວັນ.

ຂ້ອຍລືມຕາຂຶ້ນມອງເພດານຫ້າງເກົ່າທີ່ມີຮອຍນ້ຳຝົນຊຶມເປັນຫຍໍ້ໆ. ນຶກເຖິງເມື່ອກີ້ທີ່ທັງສອງຄົນກາຍເປັນຄົນບ້າໃນຫ້ອງພັກພະນັກງານ. ຮ່າງກາຍຍັງສັ່ນຊ່ານ ແຕ່ໃກສງົບ.

ເຂາຄ່ອຍໆ ຖອນຕົວອອກ. ແລ້ວຫັນມາຈູບໜ້າຜາກຂ້ອຍເບົາໆ. “ເດີຍພີ່ເອົາຜ້າໄປລ້າງ.” ພູດແລ້ວກໍ່ລຸກໄປ. ຫຍິບກະໂປງໃນທີ່ເປື້ອນທັງຂອງເຂາແລະຂອງຂ້ອຍໄປທີ່ກົກນ້ຳ. ກັບມາພ້ອມຜ້າຊຸບນ້ຳອຸ່ນ. ຄ່ອຍໆ ເຊັດຕາມຕົ້ນຂາແລະຫວ່າງຂາຂອງຂ້ອຍຢ່າງທະນຸຖະນອມ.

ຂ້ອຍນອນມອງເຂົາໃນເງົາມືດ. ບໍ່ຕ້ອງມີຄຳພູດອະໄລອີກແລ້ວ. ຄວາມສຳພັນຂອງສອງຄົນໃນຫ້າງເກົ່າແຫ່ງນີ້ຄົງບໍ່ເຫມືອນເດີມອີກຕໍ່ໄປ. ແຕ່ສຳລັບຄືນນີ້ ມັນຄືຄວາມຕ້ອງການຂອງຮ່າງກາຍທີ່ທັງຄູ່ຍອມຮັບໂດຍບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ.

ບາງທີການເປັນສາວເສີບໃນຫ້າງເກົ່າຕຶກນີ້ ກໍ່ມີຂໍ້ດີຕົງທີ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ວ່າຄວາມຕ້ອງການຂອງມະນຸດມັນທຳມະດາທີ່ສຸດໃນໂລກ. ແລະຂ້ອຍກໍ່ເປັນແຕ່ຄົນທຳມະດາຄົນໜຶ່ງ ທີ່ມື້ນີ້ຍອມປ່ອຍໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກນຳທາງໂດຍບໍ່ເສຍໃຈພາຍຫຼັງ.